பிறாக் கோரக்பூரி: பகவத் கீதையால் ஊக்கமளிக்கப்பட்ட ‘நகம-எ-ஹகிகத்’

நியூ டெல்லி, மார்ச் 3: முகம் திறந்த மனப்பாங்கு, கவிதை மற்றும் எதிர்மறை தன்மைக்கு பிரபலமான ரகுபதி சஹாயின், அல்லது பிறாக் கோரக்பூரியின், உருது மொழியின் மகத்தான கவிஞராகும். அவரது கவிதையில் துன்பம் மற்றும் காதலுடன், வாழ்க்கையின் தத்துவமும் பிரதிபலிக்கிறது. அவர் சிவில் சேவையை விலக்கி, சுதந்திரப் போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டார் மற்றும் உருது கவிதைக்கு புதிய திசை அளித்தார். அவரது கவிதைகள் இன்று கூட அதே அளவுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை மற்றும் இதயத்தை தொட்டவை.

1896 ஆகஸ்ட் 28 அன்று கோரக்பூரில் பிறந்த கோரக்பூரி, 1982 மார்ச் 3 அன்று நியூ டெல்லியில் இறந்தார். ஒரு பேட்டியில், அவர் தனது வாழ்க்கை மற்றும் கவிதை பயணத்தை விரிவாக விவரித்தார்.

பிறாக் 1918-1919ம் ஆண்டுகளில் கவிதை எழுத ஆரம்பித்தார். 1918 முதல் 1930 வரை, அவர் சுமார் 100 க்கும் மேற்பட்ட கவிதைகள், 60-70 ரூபாய்கள் மற்றும் பல நஜ்மாக்கள் எழுதியுள்ளார். அந்த காலத்தில் உருது கவிதையில் புதிய உயிர் ஊட்டும் முயற்சிகள் நடந்தன. உண்மை, உணர்வுகள், காதல், தேசபக்தி, நெறிமுறை மற்றும் இயற்கையின் வர்ணனை ஆகியவற்றின் தேடல் நடந்தது. இதனால், அவரது கவிதையில் புதிய துன்பம் மற்றும் கசப்புகள் தோன்ற ஆரம்பித்தன.

பிறாக் கோரக்பூரி, கவிதையில் மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். அவர் ‘சவினய அவக்யா இயக்கத்தில்’ கலந்துகொண்டார். 1920 களில், பிரிட்டிஷ் அரசு அவரை அரசியல் கைதியாகக் கைது செய்தது. அவர் ஜவாஹர்லால் நேரு அழைப்பின் பேரில் அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டியில் துணை செயலராகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.

15 மாதங்கள் அவர் ஆக்ரா சிறையில் அரசியல் கைதியாக இருந்தார். சிறையில் பல முஷாயிர்கள் நடைபெற்றன. ஒரு முஷாயிரில், அவர் “அஹ்லே-ஜிந்தாவின் இந்த மஹ்பில், இது பிறாக் என்பதற்கான சான்று, பிளவுபட்டு இருந்தாலும், இந்த ராஜா கவலைப்படவில்லை” என்ற கவிதை வாசித்தார்.

பிறாக் வாழ்க்கையில் கவிதை, சுதந்திரப் போராட்டம் மற்றும் கல்வி ஆகிய மூன்றின் அழகான கலவையை காணலாம். அவர் ஆழ்ந்த உணர்வுகளை கொண்ட கவிதைகள் எழுதினார், மேலும் தேசத்தின் சுதந்திரத்திற்காக போராடினார். அவரது பல்துறை தன்மை இன்று கூட மக்களை ஊக்குவிக்கிறது.

1918 இல், அவர் சந்திக்க முடியாத ஒரு நபருடன் காதலில் விழுந்தார். இந்த காதல் 12-13 ஆண்டுகள் அவரை குழப்பத்தில் வைத்திருந்தது. அவர் கூறினார், “நான் காதலுக்கு எப்போதும் மேற்பரப்பில் இருக்கவில்லை.” அவரது காதல் கவிதைகளில் தனிமை, எதிர்பார்ப்பு மற்றும் பிரிவின் ஆழமான உணர்வு உள்ளது.

குடும்பத்திற்கான துன்பங்கள் அவரது கவிதையில் பிரதிபலிக்கின்றன. 1918 இல், அவரது தந்தை முர்ஷித் கோரக் பிரசாத் இப்ரத் தேராகுண்டில் இறந்தார். சிறையில் இருந்தபோது, அவரது சிறிய சகோதரன் இறந்தார். பெரிய சகோதரனின் மரணம் இளம் வயதில் ஏற்பட்டது. இந்த துன்பங்களை அவர் கவிதைகளில் வெளிப்படுத்தினார்.

பகவத் கீதையால் மிகுந்த பாதிப்புடன், கோரக்பூரி “நகம-எ-ஹகிகத்” என்ற கவிதையை எழுதியுள்ளார். இதில் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு அளிக்கும் உபதேசத்தை அவர் உருது மொழியில் அழகாக வெளிப்படுத்தினார்.

1924 இல், அவர் இலகாபாத்தில் அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டியின் செயலராக இருந்தார். ஒரு இரவில் தனிமையில், அவர் தேசபக்தியால் நிரம்பிய கவிதை எழுதியுள்ளார்.

பிறாக் கோரக்பூரி, அவரது சிறந்த இலக்கிய பங்களிப்புக்கு பல பெரிய மற்றும் புகழ்பெற்ற விருதுகளை பெற்றுள்ளார். 1960 இல், அவர் உருது இலக்கியத்திற்கான இலக்கிய அகாடமி விருதினைப் பெற்றார். இந்திய அரசு அவருக்கு பத்ம பூஷண் விருதினைப் வழங்கியது.